आजारी पडलेले रामोबा आणि त्यांचे चिंतन

ऋतूबदल होत असताना संधीकाळात दरवेळी आजारी पडणे हे निसर्गाशी अती तादात्म्य पावल्याचे लक्षण आहे असे मी मानतो आणि दरवेळी आजारपणाची नवी मजा घेतो.

त्यानिमित्ताने स्वतःचा स्वतःच्याच शरीराशी संवाद होतो. आपले शरीर समजून घ्यायला मदत होते हा माझा प्रामाणिक अनुभव आहे.

तसाही मी निसर्गवेडा माणूस आहे. निसर्गाशी जास्तीत जास्त तादात्म्य पावून जगण्याचा माझा अगदी जागरूक प्रयत्न असतो.

सेवानिवृत्तीनंतरचे जीवन ऋषीमुनींसारखे जास्तीत जास्त वनांमध्ये, sustainable आणि self sufficient काढणे हे माझे स्वप्न आहे. वानप्रस्थ आणि संन्यासाश्रम हे सुध्दा आनंददायक जगण्याचे टप्पेच आहेत ही माझी दृढ धारणा आहे. 

महाविद्यालयात असताना पुलंच्या "तुझे आहे तुजपाशी" त आचार्यांची भूमिका केली होती. त्यातल काकाजींच आचार्यांना उद्देशून असलेल एक वाक्य मनाला खूप भावल होत. (तस ते नाटकच खूप मनाला भावलेल होत. मराठी सारस्वतातल्या सर्वश्रेष्ठ कलाकृती कुठल्या ? या प्रश्नाला पहिल्या क्रमांकावर मी या नाटकाचे नाव घेईन.)

त्यात काकाजी आचार्यांना म्हणतात, "ऋषीमुनींनी अस सारखसारख समाजामध्ये वावरायला येऊ नये. पोरंसोरं दाढी ओढतात मग." 

तसच वानप्रस्थात संसारी जनांमध्ये फार लुडबुड न करता "उरलो (कुणी विचारल तरच) उपदेशापुरता" अशी भूमिका घेत 

आणि 

संन्यासामध्ये जनसंपर्क कमीत कमी करून स्वचिंतन करीत मृत्यूला शांतपणे सामोरे जाणे यात जीवनाची कृतार्थता आहे असे मानणार्‍या वर्गातला मी आहे. (किती non competetive आणि बुरसटलेले विचार आहेत, नाही ?)

म्हणून ऋतूबदलात नेहेमी आजारी पडत असलो तरी "पडू आजारी, मौज हीच वाटे भारी" अशी माझी अवस्था होऊन जाते.

आजारपणाला निसर्गचक्राचाच एक भाग मानल तर ते पण एक आनंददायी अनुभव ठरेल, नाही ?

— ईशावास्योपनिषदांमध्ये म्हटल्याप्रमाणे १०० - १२५ वर्षे मस्त, मुक्त आणि कृतार्थ जगण्याची जिजीविषा बाळगणारा रामोबा.