एकेकाळी पत्राच्या शेवटी समारोप करताना
"कळावे, लोभ आहेच तो वृद्धींगत व्हावा ही विनंती"
असे लिहीणारा एक स्वप्नाळू, आशावादी तरूण
आता
"कळावे, लोभ असावा. नसलाच तरी काही हरकत नाही. सर्वांना समाधानी ठेवणे ही जबाबदारी फ़क्त ईश्वराची आहे, आमच्यासारख्या मनुष्यांची नाही."
हे लिहू लागला की त्यावर या जगाच्या जगरहाटीच्या कृत्यांनी त्याच्या स्वप्नाळूपणाला किती जमिनीवर आणून ठेवलेय याची जाणीव होते.
तरीही जगाच्या चांगुलपणावर जो पुन्हा विश्वास ठेवतो आणि त्याच जुन्या उर्मीने जगाला सामोरे जातो त्याच हट्टी तरूणाचा आदर्शवाद, आशावाद आणि स्वप्ने खरी ठरतात हे सांगायला कुणाही ज्योतिष्याची गरज नसते.
- प्रभातचिंतन, प्रा. वैभवीराम प्रकाश किन्हीकर. भाद्रपद शुक्ल त्रयोदशी, शके १९४८, दिनांक २४/९/२०२६
No comments:
Post a Comment