सगुण उपासनेतला साधा सरळ आणि तरीही लोभसवाणा भक्तीभाव

श्रीमदभागवतकारांनी 

"सच्चिदानंदरूपाय, विश्वोत्पत्यादि हेतवे. तापत्रयविनाशाय, श्रीकृष्णाय वयं नुमो." 

असे वर्णन त्या पूर्णब्रम्हाचे केलेले आहे. त्या वर्णनातला 'वयम' हा शब्द श्रीकृष्ण उपासनेचे सामूहिक स्वरूप विशद करतो खरे, पण त्याचबरोबर आपली वैयक्तिक उपासना  आपले त्या परब्रम्हाशी वैयक्तिक नाते दृढ करून भगवंताशी आपले अनुसंधान कायम टिकवायला मदत करील हे नक्की.

आपले आजोबा, पणजोबा नियमितपणे भगवंताची पूजा करीत असत आणि पूजा करताना देवांच्या त्या मूर्तींशी त्यांचा संवादही चालत असे. बर्‍याचदा कृतक कोपाने आपले आजोबा लंगड्या बाळकृष्णाला रागावतही असत. ("राहा न रे सरळ. सारखा गलंडून जातो बेटा" अशी त्या लंगड्या बाळकृष्णाला अभिषेक करता करता तंबी);

किंवा एखाद्या नवसाच्या पूर्ततेसाठी आपली आजी देवाला धमकी देतानाही आपण बघितलेले आहे ("पहा बरं, माझे हे काम झाले नाही ना तर मी उद्यापासून चढत्या उतरत्या वातींचा नेम करणारच नाही" वगैरे)

शांतिब्रम्ह एकनाथ महाराजांच्या "लंगडा ग लंगडा" या गवळणीतही हाच सख्यभाव, देव माझा पुत्र आहे हा भाव जाणवतो.

सगुण उपासनेतून त्या निर्गुण निराकार परब्रम्हाशी अनुसंधान साधणारी ही साधी सरळ  भक्तमंडळी. त्यांचा भक्तीभाव अतिशय लोभसवाणा आणि अनुकरणीय. 

आमच्या गुरूमहाराजांकडे झालेल्या एका श्रीमदभागवतसप्ताहात आम्हा पती पत्नींना "नंदबाबा आणि यशोदामैय्या" होण्याचा योग लाभला. प्रत्यक्ष परब्रम्हाचे मायबाप होण्याचा अतिशय आनंददायक हा प्रसंग.आम्ही खूप मनापासून तो प्रसंग उपभोगला. 

श्री. विवेकजी घळसासींनी आपल्या प्रवचनांमधून सांगितल्याप्रमाणे दररोज सकाळी आपल्या सगळ्यांच्याच घरी (आणि मनातही) असाच नंदोत्सव साजरा व्हावा, दररोज आपण सगळे नंदबाबा, यशोदामैय्या व्हावेत, तो परमात्मा आपल्या घरातील मुलांच्या, नातवंडांच्या रूपाने दररोज आपल्याला भेटावा ही त्याच्या चरणी मनःपूर्वक प्रार्थना.

- आपला नंदबाबा, प्रा. वैभवीराम प्रकाश किन्हीकर.